Έχω αρχίσει να διαβάζω το Ο Θεός Κόνανος του Κόντογλου, για το οποίο έλεγα τις προάλλες. Έχω ήδη διαβάσει την πρώτη ιστορία, η οποία είναι Ο Θεός Κόνανος, και μετά ακολουθεί μια άλλη που λέγεται Τα Δαιμόνια της Φρυγίας και φαίνεται να είναι παρόμοια.

Τα πράγματα που περιγράφει είναι τρομερά. Κατά πρώτον, η γραφή έχει πλάκα για τα σημερινά δεδομένα χωρίς να είναι γελοία ή να μην καταλαβαίνεις τι γράφει. Έχει μοναδικό ύφος. Κατά δεύτερον, η όλη αφήγηση είναι σαν ψυχεδελικό, σουρεαλιστικό όνειρο. Είναι σαν μεσαιωνική περιπλάνηση, ή σαν όραμα από έναν κόσμο όπου έχει εισβάλει η Κόλαση από δαιμονική τρύπα.

Είναι ένα τεράστιο κωλοδάχτυλο προς όσους λένε ότι η φανταστική λογοτεχνία και «αυτά τα παράξενα πράγματα» «δεν είναι στην παράδοσή μας», ή «δεν είναι ελληνικά», «είναι ξενόφερτα», «δεν υπήρχαν ποτέ στην Ελλάδα», και άλλες τέτοιες μπαρούφες. Προφανώς είναι ψεύτες ή παραπληροφορημένοι, και ο σκοπός τους είναι να θάβουν τη φανταστική λογοτεχνία στην Ελλάδα εδώ και δεκαετίες. (Αλλά δεν θα τους κάτσει όπως το θέλουν.)

Οι δαίμονες που περιγράφει ο Κόντογλου θα νόμιζες ότι έχουν βγει κατευθείαν από το Warhammer ή από μεσαιωνικές διηγήσεις και εικονογραφίες. Ίσως κάτι από πίνακα του Ιερώνυμου Μπος. Τελείως τρελά, διαβολικά πράγματα.

Έχω γίνει ακόλουθος ξαφνικά.

Όχι, αυτοί οι δαίμονες δεν είναι από τον Κόντογλου, αλλά θα μπορούσαν και να ήταν.